Malachit

Opis

Skład chemiczny

Cu2[(OH)2|CO3]

Występowanie

Miedzianka (Góry Świętokrzyskie), Miedziana Góra, Dolny Śląsk: Utwory miedzionośne LGOM-u (kopalnie Lubin, Rudna, Sieroszowice), obszary Starego Zagłębia Miedziowego w Sudetach: Leszczyna, Nowy Kościół, Wilków, obszary dawnego górnictwa kruszcowego: Miedzianka, Ciechanowice, Lipa, Rędziny (czynny kamieniołom).

Jego nazwa pochodzi z greckiego malache, co znaczy malwa.


Któż nie zna minerału nazwanego malachitem już w starożytności? Jest z pewnością jednym z najbardziej cenionych i znanych kamieni jubilerskich czy ozdobnych. Ma również zastosowanie przemysłowe, m.in. jako barwnik do farb i lakierów. Co prawda w Sudetach nie znajdziemy tak imponujących okazów, jakie zwykliśmy podziwiać na wystawach minerałów, ale wiele okazów z pewnością zaskoczy nas swoją urodą. Malachit rzadko spotkamy w postaci kryształów o pokroju drobnych słupków. Zazwyczaj występuje w postaci naskorupień czy nalotów, które już przy niewielkim powiększeniu pokazują swą krystaliczną strukturę. Od chryzokoli czy pseudomalachitu rozpoznamy go najłatwiej przez reakcję z kwasem solnym – malachit jako węglan łatwo rozpuszcza się w kwasach, przeciwieństwie do wspomnianych wcześniej minerałów.

Malachit jest minerałem, który występuje w tzw. strefach wietrzenia kruszców miedzi. Minerały zawierające miedź (np. bornit, kowelin czy chalkozyn) pod wpływem czynników atmosferycznych (i nie tylko, również w wyniku płytkiego krążenia wód w masywie skalnym) ulegają przeobrażeniu, którego skutkiem jest powstanie minerałów wietrzeniowych. Jednym z nich jest właśnie malachit – sam nie stanowi przedmiotu wydobycia ze złóż, jednak od wieków służył geologom jako minerał pozwalający te złoża wykryć. Zwłaszcza dawniej, gdy nie dysponowano sprzętem wiertniczym, tzw. „czapy wietrzeniowe” występujące na powierzchni ziemi mówiły wiele o tym, co możemy znaleźć głębiej. Tak odkrywano złoża miedzi czy żelaza w wielu zakątkach naszej Planety.


Zastosowanie

Dawniej Grecy ozdabiali nim budynki np. ściany świątyni w Efezie. Natomiast w Konstatynopolu zdobią świątynię Hagia Sofia (Mądrość Boża). Używano go do produkcji kamei i gemm.

Dodatkowo z malachitu wyrabiane były wazy, stoły, okładziny ścienne, świeczniki. Ozdabiano nim księgi i relikwiarze.

Ma znaczenie kolekcjonerskie. Wykorzystuje się go w jubilerstwie. W malarstwie ma zastosowanie jako pigment – zieleń malachitowa.

Coś dla duszy…

Dawniej wierzono, że sznur z malachitu koi wyrzynanie się zębów dzieci, a w późniejszym okresie łagodzi ich bóle.

Nosiły go również matki karmiące i kobiety spodziewające się potomstwa, które chciały zapobiec komplikacją i łatwiej znieść poród.

Wierzono, że minerał ten sprzyja miłości. Dla osób samotnych znalezienie partnera, a dla będących w związku miał przynieść odwzajemnienie uczucia i szczęście.

Swego czasu bardzo popularną i cenioną ozdobą był pierścień z dwoma wężami. Miał on strzec przed atakami złej mocy, w tym depresji. Dodatkowo uciszał tęsknotę i koi serce.

Wino pite z pucharu wykonanego z malachitu miał przynieść mężczyźnie mężne serce i łatwość w rozwiązywaniu problemów.

Malachit ma działanie bakteriobójcze. Polecany jest osobom cierpiącym na wszelkiego rodzaju zapalenia, astmę i zaburzenia trawienne. Poprawia wzrok i pracę serca. Kamień ten „wyciąga” z organizmu wszystkie choroby i regeneruje chore miejsce.

Przynosi ulgę w bólach reumatycznych. Na bolące miejsce nakładano maść z malachitowego proszku. Sporządzano również z niego mikstury, nalewki, kremy, pudry i zasypki.

Dodatkowo polecany jest do leczenia autyzmu, zaburzeń koordynacji półkul mózgowych, zawrotów głowy.

Skutecznie likwiduje problemy skórne.

Kategorie

Minerały,

Wystepowanie

Udostepnianie

Autor

Dodano: 2018-11-15 07:13:29

Musisz się zalogować, aby móc dodawac komentarze